Hoeforthopedie is geen methode volgens een vast schema, maar een individueel aangepaste behandeling voor de hoeven en de anatomische omstandigheden.

Een aanpak die gebaseerd is op fysiologische en anatomische principes. Het heeft als doel een positieve impact te geven op het groeiende hoefmateriaal, door subtiele correcties toe te passen, waardoor een gelijkmatige belasting van de hoef mogelijk wordt gemaakt. 

Er wordt bij deze bekapping afgezien van abrupte positiewisselingen. De focus ligt op het gezond houden van de hoef en niet op perfecte symmetrie. Dit heeft op lange termijn positieve effecten op de fysiologische regeneratieprocessen van de natuurlijke bewegingsafloop en het welbevinden van het paard. Het zorgt ervoor dat de betrokken structuren de nodige tijd krijgen om zich aan te passen aan de processen die gepaard gaan met hoefcorrectie. Hierdoor kan het paard optimaal gebruik maken van de hoef.

Bij regelmatige bekappingen, met intervallen van 4 weken, worden de slijtage van de hoeven en de fysieke krachten die van nature op de hoef inwerken beïnvloed. Zo kan de hoef zonder abrupte veranderingen in een gelijkmatige belasting  gebracht worden en ook behouden worden. Hoeforthopedie beïnvloedt de groeirichting van het terug groeiende materiaal en de natuurlijke slijtage dus op een positieve manier.  Dit biedt de hoef de mogelijkheid om terug te groeien naar een fysiologisch gezonde vorm. Als gevolg hiervan kan het paard zijn hoeven gelijkmatig belasten onder optimale gewrichtshoeken, waardoor het zijn natuurlijke bewegingsbereik kan behouden.

Waarom zijn de intervallen van 4 weken zo belangrijk?

De hoef groeit ongeveer 0,8 cm tot 1 cm per maand en wordt constant geproduceerd. Als de hoef gelijkmatig zou slijten en dit in dezelfde verhouding zou staan tot het terug groeiende materiaal, zou dit optimaal zijn. Maar om verschillende redenen (bijv. ongunstige paardenhouderij/ management omstandigheden) slijten paarden vaak anders dan dat de groei voorgeeft. Als er geen controlerende correctie wordt uitgevoerd, zou de hoefsituatie blijvend verslechteren. 

De daaruit voortvloeiende scheefstanden hebben niet alleen een negatief effect op de hoeven. (bijv. geforceerde hielen, rotstraal, open gespleten hoefwand, hoefzweren, hoefabcessen, hoefkanker, hoefgewrichtsflexie, scheuren en spleten), maar ook op de botten, pezen, ligamenten en gewrichten en kunnen onder andere leiden tot kreupelheid, botveranderingen en artrose.